Opis

Pirania czerwona - Serrasalmus nattereri. Jest to jeden z groźnych gatunków piranii, których wielkie stada zamieszkują dorzecze Amazonki. Niebezpieczne są one w okresie suszy, kiedy obszar żerowania każdego z głodnych stad jest ograniczony do rozmiarów łukowato wygiętych jeziorek, tworzących się w korycie wysychającej rzeki. Budzą w świadomości człowieka powszechny lęk. Często opinie o tym gatunku bardziej formułowane są na legendach, niż na naukowej analizie. Przyczynia się do tego pokazywany w wielu filmach obraz piranii, jako „szalonego drapieżcy”. W normalnych warunkach piranie są płochliwe i bojaźliwe. W zasadzie nie atakują bez powodu napotkanych zwierząt, by w mgnieniu oka pozostawić same kości. Z obserwacji przeprowadzonych w środowisku naturalnym wynika, że zachowują się obojętnie wobec zapachu krwi. Zazwyczaj atakują przebywając w większej ławicy na skutek wytworzonego stanu podniecenia. Ich nazwa wywodzi się z połączenia języka portugalskiego i dialektów indiańskich. Ciało piranii jest bocznie spłaszczone, o wysklepionym grzbiecie. Spośród płetw wyróżnia się płetwa odbytowa o długiej nasadzie sięgającej od płetwy odbytowej do odbytu. Płetwa brzuszna zazwyczaj nie osiąga większych rozmiarów. Pomiędzy płetwą grzbietową, a ogonową znajduje się mała płetwa tłuszczowa pozbawiona promieni. Ich dolna szczęka jest zaopatrzona w duże, ostre zęby umożliwiające odcinanie jak nożem wielkich kęsów. Szczęka górna jest także uzbrojona w bardzo ostre choć mniejsze zeby. Samce są zwykle mniejsze, krawędź ich brzucha widziana od przodu ma kształt litery V (u samic - U). kiedy ryby są podniecone np., w okresie tarła, ich ciała nabierają ciemnej, niebieskoczarnej barwy. Powinny być trzymane jedynie w dużych zbiornikach o pojemności 500 lub więcej litrów. Ryby te musza być zawsze bardzo dobrze karmione. Głodne są agresywne, mogą kaleczyć się, a nawet zabijać wzajemnie.

Rodzina

Kąsaczowate.

Pochodzenie

Dorzecza Amazonki i Orinoko.

Długość

Pirania czerwona dorasta do 30 cm. Pirania właściwa (Serrasalmus piraya) do 60 cm, pirania nakrapiana (Serrasalmus rhombeus) do 38 cm.

Odżywianie

Najodpowiedniejszym pokarmem są dla nich żywe lub martwe ryby. Piranie nie są zręcznymi myśliwymi i ignorują małe, zwinne rybki. Odpowiednie kawałki mięsa wołowego, wołowych serc, mięsa drobiu, dużych dżdżownic itp. mogą służyć jako pokarm uzupełniający.

Temperatura

21-28 C.

Warunki hodowlane

Niezbędne będzie akwarium duże, z dobrze filtrowaną wodą. Najlepsza jest woda miękka, nieco kwaśna. Do dekoracji najlepsze są odpowiednio wytrzymałe rośliny lub zastosowanie sztucznych roślin. Można również zastosować sporych korzeni. Często w początkowym okresie po wprowadzeniu do akwarium, piranie ukrywają się bojaźliwie po kątach. Po zaaklimatyzowaniu stają się mniej bojaźliwe, jednak prawie zawsze zachowują się z rezerwą.

Rozmnażanie

Tę trzydziestocentymetrową rybę rozmnaża się w niewoli tylko sporadycznie. Może powieść się w dużych zbiornikach. Tarło odbywa się między korzeniami podwodnych roślin lub między dużymi roślinami pływającymi. Jednak częściej ikra (około kilka tysięcy ziaren o średnicy od 0,8-1 mm) składana jest w zagłębieniu podłoża, gdzie strzegą jej oboje rodzice. Samiec zwykle przegania samice po upływie jednego dnia. W temperaturze 27 C wylęg trwa od dwóch do trzech dni. Na początku oczy młodych są pozbawione pigmentu. Pojawia się on zazwyczaj po kilkunastu godzinach. Młode możemy karmić świeżo wylęgłymi larwami solowca, które młode zjadają bez większych kłopotów. Po około roku młode przypominają osobniki dorosłe.

Komentarz:
Podpis:
Wpisz token antyspamowy z grafiki:

• Płaskobok
• Motylowiec
• Arowana srebrna
• Kolcobrzuch
• 
• Oferta naszych partnerów: Pokarmy dla ryb akwariowych